Volgers

woensdag 12 juli 2017

Een trieste geschiedenis

Tijdens mijn schooljaren werd ik benaderd door door een oma die al enige jaren geen contact meer had met haar kleinkind. Het huwelijk van haar zoon was op de klippen gelopen. Ik zal de details hier niet vermelden, maar ik werd er niet vrolijk van. In- en in triest. Moeder wilde niet dat haar kinderen nog langer contact hadden met hun grootouders. En dat deed onnoemlijke pijn om nog niet te spreken van het leed van de vader die zijn kinderen niet meer zag. 
Oma wilde graag een foto. Met een smoesje meldde ik me in het praktijklokaal van mijn collega en maakt een foto, waar oma heel gelukkig mee was. Ze schreef een brief, waarin ze wilde uitleggen wat nu echt de waarheid was. Dus op een ander moment overhandigde ik de brief aan haar kleinzoon. Die was echter zo geïndoctrineerd door zijn moeder, dat er op school een heuse rel van kwam. Dat had ik niet mogen doen. Nu ik dit opschrijf, ben ik er nog meer van overtuigd, dat ik toen de juiste keuze heb gemaakt. 
De aanleiding waarom ik dit verhaal oprakel is dat oma, intussen ver in de tachtig, heeft mij gevraagd om ik de 250 brieven die ze aan haar kleinzoon heeft geschreven, maar nooit heeft verstuurd, uit wil typen, om het in de vorm van een boek aan haar kleinzoon, die ze nooit meer gezien en gesproken heeft, aan te bieden.
Het is ander leed, dan Syrië, maar toch....  

zaterdag 1 juli 2017

Afscheid van Willemien

Voor me staat een rij met allemaal grijze koppies die langzaam langs de baar schuifelen.
'Heden ik, morgen gij.'



May the road rise to meet you,
May the wind be always at your back.
May the sun shine warm upon your face,
The rains fall soft upon your fields.
And until we meet again,
May God hold you in the palm of his hand.
May God be with you and bless you:
May you see your children's children.
May you be poor in misfortune,
Rich in blessings.
May you know nothing but happiness
From this day forward.
May the road rise up to meet you
May the wind be always at your back
May the warm rays of sun fall upon your home
And may the hand of a friend always be near.
May green be the grass you walk on,
May blue be the skies above you,
May pure be the joys that surround you,
May true be the hearts that love you.


vrijdag 22 januari 2016

Koken bij De Wilg

Het moet ergens rond 2001 zijn geweest. Ik was net afgezwaaid als leraar op de Technische School De Boulevard in Arnhem na vijfentwintig jaar trouwe dienst. Hoewel ik mijn tijd aardig kon vullen met mijn journalistieke bezigheden, wilde ik de gaatjes vullen met vrijwilligers werk. Zo las ik in onze onvolprezen Duivenpost dat er op De Wilg gezocht werd naar iemand die een paar uurtjes van zijn vrije tijd wilde besteden aan het bereiden van de maaltijd voor acht personen. Na een leven achter de kookpotten in de horeca en het onderwijs, leek me dat een uitstekende manier om voeling met mijn vak te houden. Na een telefonische afspraak toog ik op weg naar de Dorth van Medlerstraat waar De Wilg toen gevestigd was. Hoewel ik er nog geen twee minuten vanaf woonde was het me in vijftien jaar nog nooit opgevallen dat die aaneengeplakte huizen die wat verder van de weg aflagen het tehuis voor een aantal verstandelijk gehandicapten vormden. Het liep al tegen het donker toen ik na wat zoeken de deurbel vond. Het licht ging aan en ik hoorde het gestommel van iemand die van de trap afkwam. De deur ging open en ik werd verwelkomd met een paar welgemeende vloeken, die een jongeman uitriep, terwijl hij langs mij heen in het duister staarde. Druk met zichzelf in gesprek, verdween hij weer en ging ik op onderzoek uit, onderweg enkele malen vergeefs 'hallo'roepend. Na enige tijd verscheen er een mevrouw, die me meetroonde naar haar kantoor en me daarna wegwijs maakte. Toen ik de keuken zag met een kloek gasfornuis een ruime spoelbak, werkbanken, ovens en wat dies meer zei, werd ik ter plekke enthousiast. Het ging maar over twee uurtjes, voor mij een peulenschil. Het was wel even wennen in die beginperiode, zowel aan de bewoners als aan al die verschillende dames die zich om beurten bekommerden om hun cliënten. In de dichtstbijzijnde huiskamer werkte tegelijk met mij op de donderdag Jolanda, die me onder haar hoede nam, later opgevolgd door Marian met wie ik een innige platonische relatie onderhield. Al gauw breidde de werkzaamheden zich uit van een uur of tien tot vijf uur. Enkele van de cliënten hielpen met veel enthousiasme mee in de keuken. Een van mijn hulpen schilde de aardappels zo minutieus dat er van vijf kilo er nog twee en een halve overbleven. Zo zag ik ook de liefde opbloeien tussen een dame en een heer. Wat moest ik daarmee aan? Gelukkig wisten de begeleiders hoe ze zulke situaties in goede banen moesten leiden. Op een keer stond er macaroni op het menu en had ik me flink in de hoeveelheid vergist. 'Dat is geen enkel probleem', kreeg ik te horen. 'Dan hoeft er niet gekookt te worden in de andere huiskamer.' 'Is er dan nog een huiskamer? Of ik nu voor acht of voor zestien man kook, dat maakt echt niets uit. Sindsdien kookte ik voor zestien man. Ondertussen mocht ik ook zelf de inkopen doen en ging ik op koopjesjacht. Ik ben aardig op de hoogte in welke super je moet zijn voor bepaalde producten. Als ik aan het koken was, had een van de bewoners een vrije dag en zat aan de ander kant van de balie mijn verrichtingen gade te slaan. Hoewel hij slechts over een beperkte woordenschat beschikt, begreep hij alles heel goed. Ik mocht zijn aansteker lenen om de oven aan te steken en na een tijd wist hij precies wanneer hij uit de huiskamer een lepel of vork voor mij moest halen. 's Morgens voordat ik er was liep hij al te roepen; 'Kees komt'. De begeleiders waren blij als ik er dan was en Jan tevreden aan de balie zat. Als tegenprestatie voor zijn werkzaamheden, rolde ik sjekkies voor hem. Een techniek die je nooit verleerd, ook al rook je al jaren niet meer. Op het einde dronken we samen een alcoholvrij biertje. Toen we naar de Meerkoetstraat verhuisden, bedacht ik me. 'Zou ik nog wel meegaan?' Er was geen aparte keuken meer. Er werd in de huiskamer gekookt. Doordat er een combisteamer (apparaat waarin je kunt koken, bakken, stomen en regenereren.) kwam, werd ik over de streep getrokken. Door de combisteamer werd mijn werk een stuk gemakkelijker en ging ik voor twee dagen koken en na een dagje pauze weer voor twee dagen. Twee keer tweeëndertig maaltijden. De nieuwe locatie bracht ook nieuwe ervaringen met zich mee. Ik kreeg veel meer contact met de bewoners die me enthousiast begroeten als ik met de boodschappen binnenkom. Precies op de dag van mijn 74ste verjaardag liet mijn hartje weten dat ik het wat rustiger aan moest doen. Na mijn revalidatie kook ik nu voor twee dagen in de week. Het is geweldig leuk om dit werk te doen. Het heeft mijn blik op de wereld verruimd. Samen maken de meiden die er werken een echt huis van de bewoners van. Er worden heel wat extra uurtjes gestoken in de persoonlijke begeleiding. Het is een feest om van zo'n team deel te mogen uitmaken.

zaterdag 22 november 2014

Tureluurs


Wordt u ook zo heen en weer geslingerd tussen alles wat u wel en niet moet eten?
Je zou er tureluurs van worden. Het ene moment heeft een voedingsbobo vastgesteld dat een bepaald voedingsmiddel gezond is, het volgend moment beweert een andere bobo het tegenovergestelde.
U gebruikt natuurlijk allemaal dat margarinemerk dat zo goed voor hart en bloedvaten is. De makers ervan hebben natuurlijk helemaal gelijk en ze hebben geld genoeg om ons dat elke dag op de tv te vertellen. Een hoog cholesterolgehalte neemt merkbaar af. Een prima middel dus, voor mensen die last hebben van een te hoog cholesterolgehalte. Gelukkig heb ik dat niet. En daarom doe ik lekker roomboter op m’n brood. Natuurlijk wel met mate. En als ik vis bak, komter echt weer roomboter aan te pas. Gewoon omdat het heerlijk smaakt. Voor de rest gebruik ik olijfolie.
Wist u trouwens dat in roomboter (en andere dierlijke vetten) een bepaald vetzuur zit dat ons beschermt tegen allergiën? gezien de toename van het aantal allergische kinderen, wordt er nog maar weinig roomboter gebruikt, is mijn indruk.
‘De relatief enorme hoeveelheden linolzuur in de meeste margarines en plantaardige oliën ondermijnen het immunsysteem. Bovendien zijn deze vetten verontreinigd met talloze extractiechemicaliën”, weet een Amerikaanse deskundige ons te melden.
Uit onderzoek blijkt dat kinderen van het platteland een betere weerstand hebben dan kinderen uit de stad. Ook dat is weer terug te voeren naar de roomboter. Zelfs wanneer het gezin naar de stad verhuist, blijft die weerstand op peil, omdat de gewoonte om roomboter te gebruiken gehandhaafd blijft.
Ik heb van al die tegenstrijdige berichten eén ding heel goed geleerd: “Je moet zelf kiezen in het leven”. Voor wat betreft het gebruik van vet ben ik daar aardig in geslaagd. Daar neem een dan maar een glaasje anti-oxydanten op. Voor een euro of vier kun je daar al een aardig flesje voor krijgen.
En waar mijn roomboter vandaan komt hoef ik u niet te vertellen.
Kokkie

Zuurkool

Zit ik net naar TV Gelderland te kijken, hoe een paragnost er achter probeert  te komen waar een 15de eeuwse piëta uit de Zevenaarse kerk, die in 1975 werd ontvreemd, uithangt, als de telefoon gaat. “Of ik nog en een column kan aanleveren voor morgen”, vraagt Carlijn.   
Tja, waar tover je zo snel een onderwerp vandaan. Sinds ik mijn schrijfactiviteiten ernstig hebt beperkt, omdat het teveel op werk begon te lijken, heb ik weer tijd voor andere zaken. Zo werd ik enige tijd geleden uitgenodigd om een bijdrage te leveren aan de zuurkoolbereiding op de Horsterhof. Net als in de eeuwenoude kerk van Duiven hangt op de deel van de Horsterhof de sfeer van meer dan honderd jaar geleden, ondanks de koelcel, de kunststof kratten en de elektrische apparatuur. Hoeveel generaties boeren hier met hard sappelen hun dagelijkse boterham verdiend? Ik denk dat ze met veel genoegen van boven naar de Horsterhof kijken. Daar wordt nog steeds ouderwetse kwaliteit geleverd.
De zuurkool van de Horsterhof is nog honderd procent ambachtelijk. Gewapend met een buitenmodel koksmes gingen we met twee man de enorme berg kolen te lijf. In tweeën en dan de pit eruit. Anna voedde met de helften een uit de kluiten gewassen snijmachine, die er binnen de kortste keren korte metten mee maakte. Daarna verhuisde de kool in blauwe tonnen met zout, karnemelk en jeneverbessen. Waar ze door Carlijn gestoken in een paar kokette zuurkoollaarsjes flink in elkaar werden gestampt, totdat de ton tot aan de nok toe vol zat. Een paar grote koolbladeren erop, de deksel en dan zes weken wachten op het resultaat. Dat resultaat zullen de abonnementhouders intussen al hebben kunnen ervaren.
O ja, en hoe liep het nu af met de piëta? Die moet ergens in de buurt van Dusseldorf bij iemand die hem heel graag terug zou brengen, staan. Dat wordt dus nog zoeken naar de spreekwoordelijke speld in de hooiberg.

Laat de zuurkool jullie intussen goed smaken.
(Column voor het blad van de Horsterhof)

Help! Mijn broek past alweer niet!



Montignac, Atkins, South Beach, Dr Phil, Zone dieet, Slimfast, Weight Watchers, Waistline, Herbalife en niet te vergeten onze eigen Sonja Bakker. Eerst geven we kapitalen uit aan het goede leven, om later minstens zoveel pecunia te besteden om het er weer af te krijgen.
De geest is gewillig maar het vlees is zwak. Dat staat ergens in de bijbel en ondanks die wijze raad zijn we er nog maar weinig mee opgeschoten. Ik denk nog wel eens aan de tijd dat we vijftien kilometer naar school fietste en ’s middags weer terug. Of de verhalen van mijn schoonmoeder die dagelijks een uur liep om door de meester op de vingers te worden getikt.
Thuis wachtte het snoeptrommeltje waar je een snoepje uit mocht halen. ‘En beter waar èn tien procent. Alleen de Gruyter’.
Vandaag de dag worden we op de televisie doodgegooid met ‘lekkere en gezonde snacks’ en worden gezondheidsclaims toegedicht aan allerlei zooi, waar je vooral een slecht gebit en dreinerige kinderen die geen boterham of warme maaltijd willen eten, aan overhoudt.
Onze Lieve Heer laat geen beproeving onbenut, om ons de goede kant op te krijgen. Je kunt tenslotte leren van je fouten en zwakheden. En zo ploeteren we de kilo’s er weer af, om ze er vervolgens weer even vlug aan te jojojen.
Totdat je in de spiegel kijkt, nadat je onder de douche bent geweest. Een aanblik waar geen hond vrolijk van wordt. Op het strand of zwembad troost je jezelf met nog dikkere medeschepselen.
De dokter meet je buikomvang en spreekt vermanende woorden. De Eetmeter op je computer, waarschuwt met rode letters. Tijd voor een drastische ommezwaai. Dagelijks 10.000 stappen met de stappenteller en ’s morgens op de hometrainer, stepper en nog wat van die apparaten. Geen dure diëten maar een eenvoudig boekje met dagelijkse recepten wijst de weg. Met elke dag fruit en een frisse salade. Fijngesneden kool, wortel en selderijreepjes, uit, knoflook, augurk, fijngehakte verse gember, wat rozijnen, honing, peper, zout en zonnebloempitten eet je je buikje vol en vliegen de kilo’s eraf.
Nu nog effe volhouden tot het streefgewicht en dan volhouden.

Duimt u mee? 

dinsdag 5 juni 2012

We zijn er!


19 mei
Rovinj

Ria's favoriete 'boetiek'
Nog 335 kilometer en dan zijn we op de plaats van bestemming. Kroatië beschikt over een mooi wegennet. Op de snelweg is het soms onduidelijk. Je wordt gewaarschuwd dat er een tol op komst is en vervolgens kun je zo door de poortjes heen rijden. Rond half drie komen we aan op Camping Vestar en even later komen ook Gré en Daan aan. Ons mobiel home heeft uitzicht op zee, tenminste als je goed je best doet! Gré en Daan zitten aan de overkant van de weg. Eerst zijn we druk met het uitpakken van de auto. Dan naar de Lidl – ja die hebben ze hier ook – om inkopen te doen. Van het Kroatisch begrijpen we niets, dus moeten we maar uitgaan op wat we zien. Thuisgekomen heb ik wat te eten gemaakt en hebben we een stukje de camping aan de zeekant verkend.
Morgen gaan we op stap.


20 mei
Op naar Rovinj (=rowin)
Rovinj is een Middeleeuwse stad. Het eeuwenoude centrum van de stad is ontstaan op een berg voor het vasteland. In 1763 werd de stad met het vasteland verbonden. Bovenop ligt de Euphemiakerk, waar alle wegen naartoe voeren. De straatjes zijn smal en geplaveid met ongelijke gehakte stenen die door de eeuwen heen glad zijn afgesleten. Bij regenachtig weer zie je de mensen dan ook voorzichtig schuifelen. Voor zover dat mogelijk is, wordt iedere deur, gang en raam gebruikt om iets te verkopen. Je struikelt over de souvenirwinkeltjes, juweliers en horecabedrijfjes en raakt niet uitgekeken op de doorkijkjes onder poortjes en smalle straatjes. Je moet er niet aan denken dat hier brand zou uitbreken. Er wordt alleen elektriciteit geleverd. Gasleidingen zijn domweg een onmogelijkheid. 
Ria kijkt haar ogen uit. Haar favoriete Murano kristal kettingen, armbanden en oorhangers  zijn hier in overvloed verkrijgbaar en vooral in de kleuren en samenstellingen die ze nog niet heeft. 
Na het avondeten spelen we samen met onze buren een kaartspelletje. Dat zal ‘for the time being’ een traditie worden.