De Man die naar Auschwitz wilde

Zondag 22 mei

Haven van Portese

Vandaag een rustig dagje om bij te komen van de schrik. 's Middags zijn we naar het haventje gewandeld, waar we hierboven een prachtig uitzicht op hebben. Wat rondgekeken, een ijsje gegeten tot we ons de 94 treden weer naar boven hesen. Daar kom ik tot de ontstellende ontdekking dat er een glas uit mijn bril ontbreekt! Met een miniem schroevendraaiertje heb ik thuis al verschillende keren geprobeerd om de zaak weer vast te zetten, maar dat was maar tijdelijk. Vervolgens op het schoolbord gezet dat ik langs de opticien moest. Maar dat niet in praktijk gebracht. Aan de auto-inpakster gevraagd of ze de schroevendraaierset mee wilde nemen. Maar ja daar heb je niks aan als je geen glas meer hebt. We hebben de hele hut afgezocht, maar zonder resultaat. Nou ja, in het land der blinden is eenoog koning. Ik heb m'n leesbril en m'n zonnebril met geslepen glazen nog. Dus zolang de zon blijft schijnen ....

Ik krijg van mijn teerbeminde het boek 'De Man die naar Auschwitz wilde'. De laatste dagen voor de vakantie heb ik veel op you tube gekeken, van alles over de oorlog. Ik begrijp dat mensen gemanipuleerd werden, goedschiks of kwaadschiks. Wie zich niet wilde voegen, of kritiek had, kwam achter de tralies, of erger. Alle organities werden ingelijfd en kinderen werden op school geïndoctrineerd over het Groot-Duitse Derde Rijk. Als je de parades ziet en al het vlagvertoon, kom je onder de indruk en niet te vergeten de marsmuziek die je maar al te gemakkelijk meezingt omdat ze zo lekker in het gehoor ligt. Als dienstplichtig soldaat werd je opgeroepen voor de Wehrmacht. Je maar te gaan, zoals ik dat hier in Nederland ook was. Eerst natuurlijk de jonge jongens die het makkelijk gemist konden worden en later ook de huisvaders. In dienst probeer je er het beste van te maken. Je maakt vrienden en trekt samen op. Maar denk eens aan al die gezinnen waar de een na de andere broer wegvalt. Dat moet diep hebben ingegrepen. De onderbuik van de samenleving ging bij de SS. Het eliteleger van Himmler. Die hebben ook de meeste misdaden op hun geweten. Er moesten schuldigen worden aangewezen voor de diepe depressie die Duitsland na de Eerste Wereldoorlog teisterde. Dat werden de Joden. Wij hebben in Nederland ook weer een bevolkingsgroep ('Volksvreemde elementen', noemde Mussert ze.) die hier volgens sommigen niet thuishoort. De geschiedenis herhaalt zich.

Nederland voor de Nederlanders!

Hou zee

Portese

zaterdag 21 mei

's Morgens lekker douchen en daarna ontbijten. Alles bij elkaar nog geen honderd euro. De dag begint minder goed, maar met de mij eigen vaardigheid en vernuft (totdat het een keertje misgaat) red ik me uit een penibele situatie. We moeten oversteken en het is nogal een onoverzichtelijk kruispunt. Terwijl ik optrek, komt er zowel van links als van rechts een auto. Ik kan er nog net tussendoor. Al gauw neem ik - als een ervaren coureur - weer deel aan de race naar het Zuiden. Vandaag doorkruisen we Oostenrijk We rijden minder kilometers, maar bij het Gardameer houdt het toch behoorlijk op. In Affi zit een grote supermarkt, weet mijn lief nog te vertellen, - ik onthoud dat soort dingen niet - waar we bijna voor een week inkopen doen. € 67. Dan verder naar Portese bij San Felice del Benaco. Het is linksom, rechtsom bochtjes naar beneden en naar boven, maar uiteindelijk zijn we dan toch rond 16.00 uur op camping Eden. Mijn reisleidster had al te kennen gegeven dat we 94 treden naar boven moesten lopen en had een filmpje op de website gezien. Wijselijk had ze me dat niet verteld, want ik heb last van hoogtevrees en zou op voorhand al de zenuwen hebben gekregen. Bij de receptie kregen we te horen dat we naar boven moesten rijden, naar de tent van Go4Camp waar we onze reservering geboekt hadden. De weg ging steil naar boven over zo'n tien tot vijftien meter, dan komt er een S-bocht en gaat het weer steil naar boven, even een recht stuk en weer naar boven. Ik zat in het schuitje dus ik moest meevaren. Maar het zweet stond in mijn handen en de zenuwen waren we bijna de baas. Gelukkig hield mijn engelbewaarder een oogje in het zeil. Ik wist een ding zeker: DIT GA IK NOOIT MEER DOEN! Eenmaal boven en met een glaasje fris, kalmeerde ik weer en na een kennismakingsgesprekje met Annelies en Harrie uit Brunssum reden we naar ons van alle ge- en onge- makken voorziene chalet. Uitpakken en inpakken, een alcoholische versnapering voor de stress en daarna hebben we het brood dat nog over was van de reis met een kopje soep naar binnen gewerkt. 's Avonds hebben we nog een wandelingetje gemaakt. Daarvoor moet je die bijna honderd treden op en af, maar ja dat is goed voor de conditie. De eerst nacht was heel onrustig, Ik was steeds opnieuw mijn trauma aan het verwerken en dacht met angst en beven aan het moment dat ik weer naar beneden en weer naar boven zou moeten.

Arrivederci