Tiempo vagina

Dinsdag 7 juni

Maria Sterre der Zee

'Wat een tiempo vagina', roept de grootmoeder van onze kleinkinderen, als ze tussen de vette lappen uitkruipt. Het is 18 graden en de zon is zoek. Buiten lopen de campinggasten zonder resultaat te zoeken. Ik zie dat mijn viruscanner helemaal is bijgewerkt. Daar was dat kreng gisteren mee bezig! Maar hier heb ik geen internet en dus is de virusscanner overbodig. Intussen tikt de regen gezellig op het dak. Het humeur van mijn ega loopt gelijk met de temperatuur en het tikken van de regen. 'We gaan niet de hele dag binnenzitten', zegt ze gedecideerd en zo vertrekken we na ons bordje musli naar Gardona Riviera om het museum voor religieuze kunst van het Kindeke Jesus - een vrije vertaling van Il Divino Infante - dat van 10 tot 13 en van 15 tot 19 uur geopend is. Hier kunnen we onze bolide gratis parkeren en bestijgen de trap die naar het museum leidt. Een ruwe schatting; half zo hoog als de Domtoren. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht, maar het Kindeke Jesus heeft alleen op vrijdag, zaterdag en zondag tijd voor ons. Dat stond overigens ook op de folder, maar die hebben we natuurlijk niet goed bekeken. Dus dalen we met bekwame spoed weer naar beneden waar een lieflijk beekje uitnodigend door een parklandschap meandert. In het park valt alleen de maagd Maria Sterre der Zee op die in een nis met gevouwen handen smekend ten hemel kijkt: 'Heer haal die wolken eens weg en zorg voor een beetje zonneschijn in ons toch al zo droevig bestaan'. Maar Onze Lieve Heer is vandaag onvermurwbaar: 'Je komt er nog wel achter, als je zo naar tegen je laptop doet.' En voor straf blijft het de hele dag regenen. Wij gaan lekker naar de Vittoriale, een vijf hectare groot park van en megalomane, excentrieke dichter en vrouwenverslinder ene Gabriele d'Annunzio. Zijn leven heeft wel wat weg van Salvador Dalí. Journalist,schrijver, dichter, oorlogsheld. Omdat hij vond dat hij zo belangrijk was, dat ze hem niet mochten vergeten, heeft hij alles wat hij in zijn leven heeft gedaan hier uitgestald. Zo staat er midden in het bos een heus schip, staan zijn auto's te kijk en een vliegtuig en is er een mausoleum waar hij met enkele van zijn medestrijders is opgebaard. Nog tijdens zijn leven - in 1934 - werd begonnen aan de bouw van een amfitheater. In 1938 gaf hij - 75 jaar oud - de pijp aan Maarten. Het amfitheater werd pas in 1954 opgeleverd. Zomers worden er stukken van de hem opgevoerd. De tuinen zijn erg verwaarloosd, maar een bezoek aan zijn huis is echt de moeite waard. Ongelooflijk waar een mens z'n huis mee vol kan stouwen. De graftombe van Toetenchamon is er niks bij. De rest van de dag miezert, regent of giet het.

Thuisgekomen zet ik de Princess bakplaat - je weet wel, waar Cas Spijkers zo'n reclame voor maakte - aan. Die kun je namelijk ook als verwarming gebruiken. De temperatuur loopt lekker op tot 23 graden. Laat de boeren maar dorsen.

Morgen wordt alles beter.

De groeten van Garibaldi.