Jijen en jouwen

Wat vind je daarvan, was de vraag van Jos van Noord, redacteur van de rubriek 'Wat raakt u?' in de Telegraaf. Laat het nu zo zijn dat ik daar wat van vind. Ik ben nog uit de tijd van 'U' (met een hoofdletter) en je petje afnemen voor meneer pastoor en de burgemeester. 

Toen ik vanachter de kachel (horecakeuken) in het horecaonderwijs terecht kwam, spraken de leerlingen me aan met 'meneer', vaak reageerde ik daar niet op, totdat een van de leerlingen, die al een baantje in de keuken had, 'Chef' riep en daar reageerde ik wel op. In de vijf en twintig onderwijs op - wat tegenwoordig het VMBO heet - heb ik het respect zien veranderen. 'Respect', daar gaat het mijns inziens om. Respect is iets wat je moet verdienen. Het is een van de onderwerpen waar ik me tijdens mijn studie 'Speciaal Onderwijs' in heb verdiept. Er zijn leraren die zich bij de voornaam laten noemen, die respect hebben van de leerlingen door de manier waarop ze zich kenbaar maken en er zijn er waar de leerlingen de kachel met de leerkracht aanmaken. Wie respect afdwingt, wordt met respect behandeld. Ik had een collega die het jaren had volgehouden met autoritair optreden. Tot hij bij mij in de afdeling ITO(individueel Technisch Onderwijs = voor leerlingen voor wie studeren een kruis is, en graag hun handjes laten wapperen.)  kwam. Hij redde het niet en heeft voortijdig het strijdtoneel verlaten. In de tijd dat ik grootvader werd, spraken de leerlingen van mijn klassen me aan met 'opa'. Dat was een uiting van respect en verbondenheid. Tot op een keer een onbekende leerling me in de gang met 'opa' betitelde. Die heb ik duidelijk gemaakt dat die eretitel alleen voor mijn leerlingen bedoeld was. Verder werd ik aangesproken met : 'Meneer, heb je ..' Ik heb dat niet bezwaarlijk gevonden. 

Ik spreek nog steeds een onbekende van mijn leeftijdscategorie aan met 'u', en - als de situatie zich daarvoor leent - met 'je'. Een gezagsdrager zoals een politieagent, of een ambtenaar op het gemeentehuis behoort je aan te spreken met 'u'. Tutoyeren verkleint de afstand tussen gesprekspartners en je behoort te weten, wanneer dat van toepassing is en wanneer niet. Iemand die dat verschil niet weet, plaatst zichzelf beneden de ander.

Obama pakt Osama

Vijf uur was het vanmorgen, toen ik even achter de computer kroop, omdat ik de slaap niet meer kon vatten. Een van mijn favoriete pagina's is El País, een Spaanse krant. Die kopte over de hele pagina dat onze grote vriend Osama bin Laden bij zijn Schepper op audiëntie was, door toedoen van de Special Forces van Obama. Ik vermoed dat hij boven heel wat uit te leggen heeft. Ik weet niet of het in de Koran staat, maar in de bijbel staat dat wie het zwaard hanteert, ook door het zwaard zal omkomen. Kortom een koekje van eigen deeg. De hele wereld is in rep en roer, maar of we daar nu zoveel mee opschieten, is nog maar de vraag. De tijd zal het leren en ik mag zeggen; 'het zal mijn tijd wel uitdienen'. Elke dag die ik in gezondheid mag meemaken, is mooi meegenomen en boven is het - naar mijn informatie - ook best uit te houden. Als je tenminste - net als ik - een braaf leven hebt geleefd. (Ik ga hier echt niet vertellen, wat ik allemaal heb uitgevreten!)

Zat ik maar daar!

Een andere schokkende gebeurtenis die vandaag plaats vond en die ik mijn oplettende lezertjes (geleend van Ollie B. Bommel) niet wil onthouden, zijn de gevolgen van mijn overmoed. Voor een zacht prijsje kochten we een mengkraan met slang, omdat de huidige na bijna vijfentwintig jaar trouwe dienst teveel mankementen ging vertonen. Ach, even een paar moertjes vast- en losdraaien. Dat moet toch geen problemen opleveren.  Nou, begin d'r maar niet aan. Na het losdraaien van de aansluitingen begon het gevecht om de kraan uit de gootsteen te verwijderen. Hoe zat dat kreng in godsnaam vast? Even epibreren helpt soms, dus ik lastte een pauze in, maar wat ik ook met een spiegeltje en een lampje probeerde om te zien hoe de zaak vast zat. Ik kon er geen touw aan vastknopen. Na lang vijven en zessen besloot ik de boel maar weer vast te draaien in afwachting van een deskundoloog op het gebied van de loodgieterij. Toen brak helemaal de pleuris uit. Tot dan toe had ik het droog gehouden, maar het water gutste aan alle kanten langs de lekke leidingen. Waar vind je tegenwoordig nog een goede loodgieter. ? Ik heb een heel rijtje afgewerkt, maar uiteindelijk kreeg ik er toch een te pakken. Om half zes had hij nog een gaatje. Frank Bolder was zijn naam en bij mij begon er een lampje te branden. "Heb je op de Boulevard gezeten? Ja, natuurlijk, want daar komen alleen maar vakmensen vandaan. Voor de goede orde, ik gaf horeca en hij zat op installatietechniek. Maar in de tweede klas kregen alle leerlingen enkele uren alle vakrichtingen, dus ook koken. En bij gebrek aan gasten aten alle klassen ook om beurten in het restaurant. Nou ja, je begrijpt het al. Even herinneringen ophalen en mijn kraantje deed 't weer. Er is ook nog een wijze les uit te trekken:
'Eerst gedaan en dan gedacht, heeft menigeen in leed gebracht.'
Tot op de barricaden en hou de vlag in top.

Terug in de tijd

Vandaag voor de derde keer in mijn leven de Ruwenberg in St. Michielgestel bezocht. De eerste keer was dat van 1952 tot 1955. Een tijd met merendeels niet zo leuke herinneringen. (Lees ) .

Nu eerst even de aanleiding van mijn bezoek. Middels Schoolbank kwam ik enige tijd geleden in contact met een oud leerling, die in 1952 het levenslicht zag. Hij woonde en woont in St. Michielsgestel en volgde als externe leerling op de Ruwenberg het onderwijs. Daar vertrok hij voor vier jaar naar de Pedagogische Academie om vervolgens als leraar terug te keren. Dat heeft hij twintig jaar met veel plezier gedaan en werd in die tijd ook lid van de directie. Ook binnen de gemeente is hij heel actief, zodat hij over veel contacten beschikt. Hij nodigde mij uit om eens op bezoek te komen en dan het restant van de kostschool - te weten het kasteeltje uit de 13e eeuw te bezoeken. En dat heeft vandaag plaatsgehad. We kregen een geheel verzorgde rondrit door het dorp, waarvan ik me toch nog maar weinig herinnerde. Nou ja, als je dertien bent, let je niet op architectuur of mooie omgeving. En het is 59 jaar geleden! Dan mag je wat vergeten. Op de Ruwenberg liepen we de directeur tegen het lijf, die ons prompt niet alleen door het kasteeltje maar het hele complex leidde. In een Woord: FANTASTISCH! Mijn boze woorden over de afbraak en de nieuwbouw, trek ik hierbij deemoedig in. Ook bezochten we de toenmalige nieuwbouw van de Ruwenberg, waar onze gastheer nog les had gegeven en in de nieuwbouw glas in lood ramen uit de kapel van de Ruwenberg op een opvallende plaats had laten inbouwen. Enig gevoel voor historisch besef en cultuur ontbrak echter op deze school, omdat er een bord en kasten voor waren geplaatst. Cultuurbarbaren! Tot slot mochten we op het terras van een plaatselijke herberg genieten van koffie met een onbehoorlijk stuk appeltaart.

De reis bracht ons verder naar mijn geboortestad 's-Hertogenbosch, waar we naar het Brabants archief gingen, om van mijn voorouders de gegevens van Maria Theodora Albers, mijn betovergrootmoeder die op 15 februari 1829 als ongehuwde dienstmeid het leven schonk aan een zoon, te verifiëren. Ik heb zo'n idee dat de zoon of de heer des huizes waar ze diende, zich 's avonds in de kamerdeur heeft vergist. Nadat we van zes van haar voorouders ( de oudste uit trouwerij uit 1744!) kopieën van de akten hadden gemaakt, togen we naar de stad, waar enkele nazaten van mijn neven ons familieberoep in ere houden. Van Herberg de Gouden Leeuw in Berlicum, naar de Lohengrin op de Markt in 's-Hertogenbosch, vandaar naar Hotel Royal in de Vischstraat en Chalet Royal. In 2011 moet je naar de markt tegenover het stadhuis, waar twee Van Gaalens, Joost en Robbert in Jeronimus met veel enthousiasme hun gasten in de watten leggen. Met een stralend zonnetje genoten we op het terras van een perfect wit biertje. Een uitgelezen plek om ook eens van de kookkunsten van Joost te genieten. Dat zat er deze keer niet in, want er moest nog een Bossche Bol bij de Groot worden genuttigd. We hebben er ook nog zes meegenomen om morgen onze zesenveertigjarige echtvereniging te vieren. Ach ja, we komen de dagen wel door.

Hasta la proxima vez, zullen we maar zeggen!

PS Eefje, bedankt voor de tip!

Koud!!!

Daar ben ik weer!. Zoals je ziet is het vliegtuig onderweg niet blijven steken. 's Morgens om half acht stond taxista Manolo voor de deur te wachten en bracht ons gezwind in twintig minuten naar Málaga Aeropuerto. Wij wachten op een bankje tot de dame voor het inchecken verscheen. Een tijdje stonden we in de rij om als een van de eersten aan de beurt te zijn. Voor ons stond een kauwgumkauwend echtpaar met hun dochter. Toen eindelijk de incheckbabe verscheen, kregen ze in de gaten dat ze in de verkeerde rij stonden en mochten ze achteraan sluiten in de andere. Dat komt ervan als je niet op de borden kijkt! Bij de security werd ik onmiddellijk uit de rij gepikt. Ze dachten dat ik een bomgordel om had, maar het waren slechts mijn zwembandjes. Achter in de incheck kwam Ria tot de conclusie dat ze een tas met een kussentje erin op de bank had laten staan. Dus ging ze weer terug waar intussen een aantal beveiligers gewapend met telefoons druk stonden te gesticuleren: Wat zat er in die feloranje tas die moederziel alleen op de bank stond? Ria wees naar het plafond en griste de tas weg, rende naar de security en legde de tas in een bakje, waarna die door de doorloopmagnetron ging. Alles kits. Dus konden we rustig aan de koffie. Keurig om half elf verlieten we de Spaanse bodem en genoten twee en half uur van de zon boven de wolken. Ik las het boekenweekgeschenk 'Twee vrouwen' van Harry Mulisch (God hebbe zijn ziel = aanvoegende wijs) en Ria deed zowaar een dutje, terwijl een krijsende baby voortdurend in de rug van haar stoel prikte. Moeder deed er van alles aan om het lieve kind rustig te krijgen, maar ze had geen enkele uitzending van Derek Ogilvie gezien, dus dat mislukte jammerlijk. Pa zou een leeg bierflesje hebben geadviseerd.

Zoals het een Nederlandse maatschappij betaamt, landden we exact om half twee op vaderlandse bodem. Vervolgens begon de lange wandeling over de loopbanden, richting bagage. Eentje deed het niet en dus moesten we zelf onze pootjes voor elkaar zetten. Een regelrechte schande waarvoor ik Schiphol nog voor aansprakelijk zal stellen. Alweer een goede Nederlandse gewoonte. Aansluitend kochten we een zoutkaartje bij de NS. Pro Rail had intussen alle blaadjes van de rails geveegd en de boel sneeuwvrij gemaakt zodat we aansluitend met gezwinde spoed richting Utrecht reden. In de trein ontmoetten we een Zuid-Afrikaanse universiteitsmedewerker, met wie we tot Utrecht van gedachten wisselden. Hij kwam uit de buurt van Johannesburg, de meest criminele stad ter wereld en vond het hier allemaal zo prachtig geregeld, dat hij zijn vrouw had gevraagd mee te emigreren. Ik wilde hem niet teveel voor het hoofd stoten, dus heb hem maar niet verteld waar wij ons hier druk over maken. Heb je het gehoord? Hoofdcommissaris Welten van Amsterdam houdt geen vrouwen met burka's aan! Ik doe geen oog meer dicht! Straks hebben we hier een tsunami van wel 200 burkadragende moslima's hier. Je kunt verdorie niet meer veilig over straat! Te gek voor woorden. Fijke zou zeggen: ¡Que más da!

Bij het overstappen in Utrecht verloren we elkaar uit het oog. Je weet wel die Suid Afrikaander boer. Baie aardig overigens. Wel een gezeul hoor met die koffers. In Arnhem mochten we met de lift naar boven en beneden. Over de verbouw van het station in Arnhem komt binnenkort een boek uit. Het duurt net zolang als het bouwen van een Kathedraal in de Middeleeuwen.

De boemel van Syntus bracht ons onverwijld naar Duiven city, waar onze dochter ons ophaalde.

En zo kwam er weer een einde aan een veelbewogen dag.

God zij met u (aanvoegende wijs)

Tot op de barricaden en hou de vlag in top!

Casey

Foto: Vlucht 6116 van Transavia

Spaanse avonturen 10

Klaarwakker ging ik rond twaalf uur naar bed. Om om kwart over een te merken dat het niks werd. Toen maar achter de televisie gekropen en op SBS een slechte versie gezien over El Alamo. Even gegoogled waar het over ging. Lees hier. Maar deze slaapverwekkende versie was uitstekend geschikt om de nacht door te komen. Om drie was het afgelopen en heb ik de sponde weer opgezocht om tot vier uur te wachten op Klaas Vaak. Hij was wel laat om me zand in de ogen te strooien.

Rond tien uur keerde ik slaapdronken terug naar het land der levenden. Tjonge jonge, wat een weer. Hoogzomer. Op het balkon was het 35 graden. We hebben er uitbundig van genoten met een stevige wandeling over de Paseo Marítimo. En nog even afscheid genomen van onze New Yorkse vriend in de Minimarket.

Er is hier duidelijk een voorkeur voor kleine hondjes. Eentje verzoop bijna toen hij een miniscuul stroompje bij de rivier overstak en de ander zat pontificaal te schijten midden op de stoep. Een goede gewoonte die uit Nederland over is komen waaien. Wat is er tenslotte leuker dan thuis te merken aan de lucht of aan de vlekken op het tapijt dat je gratis en voor niets iets mee hebt gekregen. Het hoogtepunt is natuurlijk het schoonkrabben en poetsen van je schoenen. Wij hebben dat plezier jammer genoeg moeten missen, maar ja een mens kan niet alles hebben.

Dat bleek 's avonds ook weer. Het was de laatste kans voor de ONCE (loterij) om mij als rijk man terug naar Nederland te laten keren. Maar door een technische storing viel de prijs op het verkeerde lot.

Intussen zijn we druk bezig om de sporen van onze aanwezigheid te wissen. De diepvries is leeg. Het water, de schone lakens en handdoeken en het toiletpapier is op. Daar hebben we de keukenrol voor gebruikt. Met de drank is dat helaas niet gelukt, hoewel ik erg mijn best heb gedaan. Maar ja, ik moet die klus dan ook in mijn eentje klaren. De zakken met afval hebben we zoals een goed allochtoon betreft over het balkon geflikkerd. De kots voor zover dat mogelijk was opgeruimd. Het gaat wel erg vastzitten na drie weken! Nou ja, de schoonmaakmevrouw heeft nog drie dagen tijd om alles er weer spic en span uit te doen zien.

Met behulp van Google translate heb ik Manolo (taxista 49) gebeld en met een geweldig resultaat. Morgenochtend om 'las ocho menos cuarto' staat hij voor de deur om ons naar Málaga aeropuerto te brengen. Mocht dat onverhoopt niet het geval zijn, dan hebben we nog drie dagen om weg te komen, voordat de hel losbarst.

Mocht u na deze ontboezemingen niets meer van mij vernemen, dan zijn we ergens tussen hemel en aarde blijven steken. In dat geval:

Tot op de barricaden en hou de vlag in top.

Casey

PS

Hilde en Peter jullie moeten de groeten terug hebben!

PS 2

Och jeh, daar lees ik dat ik DE PLANT water had moeten geven. Ik dacht al dat het droogbloemen waren.

foto: Is dit nu Fijke of Ma?

Spaanse avonturen 9

Geheel volgens het boekje heeft het twee dagen geregend. Mijn enige uitje is de gang naar de bakker die vijf huizen verderop zit en de gezamenlijke wandeling naar de dichtsbijzijnde supermarkt. Om het leed te verzachten hebben we de eerste dag een reusachtig kotelet gegeten en de tweede dag een dito biefstuk. Voor de rest zie of hoor je dan geen sterveling op zeshoog. Niettemin, volkomen rust is als een meditatief moment. Je komt er helemaal van bij. Oud jaar verloopt hier heel rustig. Wel vuurwerk, maar dat was ver weg en niet in vergelijking met wat wij gewend zijn. De champy hebben we in de supermarkt laten staan. (Anders moet ik hem alleen opdrinken.)

Wat later op de avond naar 'Gedoog, hoop en liefde gekeken'. Heerlijk als je hoort zeggen, wat jij denkt. En daarna naar het Toon Hermans concert op de markt in Sittard. Om een uur lagen we gestrekt. O ja, goede voornemens. Natuurlijk ben ik van nature zo goed, dat er weinig aan te verbeteren valt. Maar wat minder kilo's is toch wel wenselijk en aardig zijn voor andere mensen, ook tegen diegenen die je wat minder vindt. Ik heb dus maar een schietgebedje voor Geert naar boven gestuurd. ('Schiet'gebedje??)

Vandaag scheen de zon weer en togen we naar Fijke, die ons wederom met veel enthousiasme begroette. Gezellig gekletst en wat in haar bezoekboek geschreven. 's Middags nog een fikse wandeling langs de Paseo Marítimo gemaakt en aan het eind, om het af te leren bij Pasteleria Cafetaria Matteo Carfora onder Rey Carlos I, koffie met een flinke taartpunt gegeten. (€ 7,60 inclusief 7% btw) Ik zal blij zijn als ik thuis mijn broek weer dicht kan doen.

Voor vandaag; Hou de vlag in top

en tot op de barricaden.

Casey

PS

Weer geen prijs bij de ONCE!

Foto: Onze culinair medewerker bezig met bereiden van een van zijn befaamde gerechten.

Spaanse avonturen 8

Houdt het dan nooit op? Vanmorgen ben ik alwéér wakker geworden en dat na een woelige nacht. (Nee, niet wat jij denkt.) Ik sta namelijk al jaren in het Guiness book of records met het record 'omdraaien in je slaap'. Dat is een van de redenen waarom we gescheiden zijn van bed. (Aan tafel zitten we ieder aan een kant.) Om twee uur - ik heb even op de wekker gekeken - bromde Ria: ' Zo en nu blijf je voorlopig stilliggen'. Ik schrok er helemaal wakker van. 'Als jij ophoudt met snurken', dacht ik later, maar dat was tegen dovemansoren.

Nog voor het ontbijt, werd ik vergast op een Belgische pastoor die om het leven was gekomen door wurgseks. (Die van het visioen van gisteren.) Het moet toch niet gekker worden. Zouden de twee nonnen die niet op de foto wilden .... Ik wil er even niet aan denken. Zat ik maar op de Statendam, dan hoefde ik al deze ellende niet mee te maken. Maar goed mijn eetlust was er niet minder om. Ik heb weer een hele panecillo verzwolgen.

Buiten pakken donkere wolken zich samen. Er klinkt gerommel en de bergen zijn in een grijze mist gehuld. Wat gaat de dag ons brengen? Op de televisie kakelt een altijd optimistische Mirna Goossens in KoffieMax. En Hyves meldt dat Jokertje de meest spraakmakende Nederlander van 2010 was. Weet je niet wie dat is? Nou, dan heb je niks gemist. Typisch Telegraafgelul. Wat een deprimerend begin van de dag.

Het is inmiddels drie uur en we willen een poging wagen om Fijke op te zoeken. Buiten is het aan het stortregenen. We steken manmoedig onze paraplu in de lucht en trotseren het barre weer. Binnen de kortste keren zijn onze broekspijpen kledder. Het water spoelt langs de straten naar beneden. Als je niet oppast, hoef je vanavond niet meer onder de douche. Voorbijrijdende auto zorgen voor een frisse opkikker als ze door de goten rijden. Nog niet halverwege houden we het voor gezien en keren terug op onze schreden.

Tja, en zo verloopt de dag. Vanavond nog even via Skype met mijn kleindochter gekke bekken zitten te trekken, zodat een gesprek tussen Ria en Daniëlla bijna onmogelijk was. Slaap lekker, hou de vlag in top en tot op de barricaden,

Casey
Tegel: Ik heb besloten om slechts dat te doen waar ik zin in heb, want dat is goed voor mijn gezondheid.