Vandaag voor de derde keer in mijn leven de Ruwenberg in St. Michielgestel bezocht. De eerste keer was dat van 1952 tot 1955. Een tijd met merendeels niet zo leuke herinneringen. (Lees ) .
Nu eerst even de aanleiding van mijn bezoek. Middels Schoolbank kwam ik enige tijd geleden in contact met een oud leerling, die in 1952 het levenslicht zag. Hij woonde en woont in St. Michielsgestel en volgde als externe leerling op de Ruwenberg het onderwijs. Daar vertrok hij voor vier jaar naar de Pedagogische Academie om vervolgens als leraar terug te keren. Dat heeft hij twintig jaar met veel plezier gedaan en werd in die tijd ook lid van de directie. Ook binnen de gemeente is hij heel actief, zodat hij over veel contacten beschikt. Hij nodigde mij uit om eens op bezoek te komen en dan het restant van de kostschool - te weten het kasteeltje uit de 13e eeuw te bezoeken. En dat heeft vandaag plaatsgehad. We kregen een geheel verzorgde rondrit door het dorp, waarvan ik me toch nog maar weinig herinnerde. Nou ja, als je dertien bent, let je niet op architectuur of mooie omgeving. En het is 59 jaar geleden! Dan mag je wat vergeten. Op de Ruwenberg liepen we de directeur tegen het lijf, die ons prompt niet alleen door het kasteeltje maar het hele complex leidde. In een Woord: FANTASTISCH! Mijn boze woorden over de afbraak en de nieuwbouw, trek ik hierbij deemoedig in. Ook bezochten we de toenmalige nieuwbouw van de Ruwenberg, waar onze gastheer nog les had gegeven en in de nieuwbouw glas in lood ramen uit de kapel van de Ruwenberg op een opvallende plaats had laten inbouwen. Enig gevoel voor historisch besef en cultuur ontbrak echter op deze school, omdat er een bord en kasten voor waren geplaatst. Cultuurbarbaren! Tot slot mochten we op het terras van een plaatselijke herberg genieten van koffie met een onbehoorlijk stuk appeltaart.
De reis bracht ons verder naar mijn geboortestad 's-Hertogenbosch, waar we naar het Brabants archief gingen, om van mijn voorouders de gegevens van Maria Theodora Albers, mijn betovergrootmoeder die op 15 februari 1829 als ongehuwde dienstmeid het leven schonk aan een zoon, te verifiëren. Ik heb zo'n idee dat de zoon of de heer des huizes waar ze diende, zich 's avonds in de kamerdeur heeft vergist. Nadat we van zes van haar voorouders ( de oudste uit trouwerij uit 1744!) kopieën van de akten hadden gemaakt, togen we naar de stad, waar enkele nazaten van mijn neven ons familieberoep in ere houden. Van Herberg de Gouden Leeuw in Berlicum, naar de Lohengrin op de Markt in 's-Hertogenbosch, vandaar naar Hotel Royal in de Vischstraat en Chalet Royal. In 2011 moet je naar de markt tegenover het stadhuis, waar twee Van Gaalens, Joost en Robbert in Jeronimus met veel enthousiasme hun gasten in de watten leggen. Met een stralend zonnetje genoten we op het terras van een perfect wit biertje. Een uitgelezen plek om ook eens van de kookkunsten van Joost te genieten. Dat zat er deze keer niet in, want er moest nog een Bossche Bol bij de Groot worden genuttigd. We hebben er ook nog zes meegenomen om morgen onze zesenveertigjarige echtvereniging te vieren. Ach ja, we komen de dagen wel door.
Hasta la proxima vez, zullen we maar zeggen!
PS Eefje, bedankt voor de tip!
