Volgers

woensdag 12 juli 2017

Een trieste geschiedenis

Tijdens mijn schooljaren werd ik benaderd door door een oma die al enige jaren geen contact meer had met haar kleinkind. Het huwelijk van haar zoon was op de klippen gelopen. Ik zal de details hier niet vermelden, maar ik werd er niet vrolijk van. In- en in triest. Moeder wilde niet dat haar kinderen nog langer contact hadden met hun grootouders. En dat deed onnoemlijke pijn om nog niet te spreken van het leed van de vader die zijn kinderen niet meer zag. 
Oma wilde graag een foto. Met een smoesje meldde ik me in het praktijklokaal van mijn collega en maakt een foto, waar oma heel gelukkig mee was. Ze schreef een brief, waarin ze wilde uitleggen wat nu echt de waarheid was. Dus op een ander moment overhandigde ik de brief aan haar kleinzoon. Die was echter zo ge├»ndoctrineerd door zijn moeder, dat er op school een heuse rel van kwam. Dat had ik niet mogen doen. Nu ik dit opschrijf, ben ik er nog meer van overtuigd, dat ik toen de juiste keuze heb gemaakt. 
De aanleiding waarom ik dit verhaal oprakel is dat oma, intussen ver in de tachtig, heeft mij gevraagd om ik de 250 brieven die ze aan haar kleinzoon heeft geschreven, maar nooit heeft verstuurd, uit wil typen, om het in de vorm van een boek aan haar kleinzoon, die ze nooit meer gezien en gesproken heeft, aan te bieden.
Het is ander leed, dan Syri├ź, maar toch....  

Geen opmerkingen: