Volgers

zaterdag 22 november 2014

Zuurkool

Zit ik net naar TV Gelderland te kijken, hoe een paragnost er achter probeert  te komen waar een 15de eeuwse piëta uit de Zevenaarse kerk, die in 1975 werd ontvreemd, uithangt, als de telefoon gaat. “Of ik nog en een column kan aanleveren voor morgen”, vraagt Carlijn.   
Tja, waar tover je zo snel een onderwerp vandaan. Sinds ik mijn schrijfactiviteiten ernstig hebt beperkt, omdat het teveel op werk begon te lijken, heb ik weer tijd voor andere zaken. Zo werd ik enige tijd geleden uitgenodigd om een bijdrage te leveren aan de zuurkoolbereiding op de Horsterhof. Net als in de eeuwenoude kerk van Duiven hangt op de deel van de Horsterhof de sfeer van meer dan honderd jaar geleden, ondanks de koelcel, de kunststof kratten en de elektrische apparatuur. Hoeveel generaties boeren hier met hard sappelen hun dagelijkse boterham verdiend? Ik denk dat ze met veel genoegen van boven naar de Horsterhof kijken. Daar wordt nog steeds ouderwetse kwaliteit geleverd.
De zuurkool van de Horsterhof is nog honderd procent ambachtelijk. Gewapend met een buitenmodel koksmes gingen we met twee man de enorme berg kolen te lijf. In tweeën en dan de pit eruit. Anna voedde met de helften een uit de kluiten gewassen snijmachine, die er binnen de kortste keren korte metten mee maakte. Daarna verhuisde de kool in blauwe tonnen met zout, karnemelk en jeneverbessen. Waar ze door Carlijn gestoken in een paar kokette zuurkoollaarsjes flink in elkaar werden gestampt, totdat de ton tot aan de nok toe vol zat. Een paar grote koolbladeren erop, de deksel en dan zes weken wachten op het resultaat. Dat resultaat zullen de abonnementhouders intussen al hebben kunnen ervaren.
O ja, en hoe liep het nu af met de piëta? Die moet ergens in de buurt van Dusseldorf bij iemand die hem heel graag terug zou brengen, staan. Dat wordt dus nog zoeken naar de spreekwoordelijke speld in de hooiberg.

Laat de zuurkool jullie intussen goed smaken.
(Column voor het blad van de Horsterhof)

Geen opmerkingen: